
Nynke
Soms kijken we naar wat iemand niet kan, terwijl we vergeten te zien wat iemand allemaal wél kan en hoe iemand zelf naar het leven kijkt.
Voor haar betekenen hulpmiddelen geen beperking, maar juist de vrijheid om mee te doen, te genieten en haar eigen leven vorm te geven.
Door zichtbaar te zijn en haar stem te laten horen, spreekt ze niet alleen voor zichzelf, maar ook namens andere mensen met een handicap.
Zo wil ze bewustwording creëren en nodigt ze uit tot inclusief denken.

Gekooid of juist vrij?
Als ik naar mensen van mijn leeftijd kijk (39 jaar), zie ik ze vastzitten in hoe het leven “hoort” te zijn. Huisje, boompje, kind. Druk met werk, gezin en mantelzorg.
In mijn ontmoetingen met mensen merk ik soms dat men mijn handicap als iets heel ernstigs ziet. Dan hoor ik bijvoorbeeld: “Als ik in jouw schoenen zou staan, weet ik niet wat ik zou doen.” Ik stel me dan voor dat men mij als gekooid ziet, gevangen in mijn (slappe) lichaam. Zonder kracht in mijn armen om zelf een kopje thee te drinken of mijn eigen billen af te vegen.
En toch vraag ik me af wie er meer gekooid leeft. Mensen die gevangen zitten in het plaatje van “zoals het hoort”, of mensen zoals ik, die een anders functionerend lichaam hebben, maar wel heel bewuste keuzes maken en daardoor meer vrijheid ervaren? Dit is ook de reden waarom het deurtje van de kooi openstaat in het portret.
Waar sommige mensen mijn hulpmiddelen zien als een bevestiging van mijn handicap, ervaar ik mijn beademing, hulparmen en elektrische rolstoel juist als een manier om mee te kunnen doen aan de wereld. Zonder deze hulpmiddelen zou ik op bed liggen, met weinig energie, en was ik misschien al overleden. Hulpmiddelen geven vrijheid. Ook de bloem in het portret staat hiervoor symbool.
Ik hoop op een maatschappij waarin je als gehandicapte ook meetelt en waarin rekening wordt gehouden met wat je nodig hebt. Dat is helaas nog niet overal het geval.
Daarom wilde ik graag meedoen aan dit kunstproject. Mijn stem laten horen en zichtbaar zijn. Dit draagt bij aan een stukje bewustwording en hopelijk ook aan meer inclusief denken. Vergeet de twee miljoen mensen met een handicap in Nederland niet.
Met Cem viel het verhaal snel op zijn plek. Het idee voor het beeld was snel geboren, alleen de uitwerking was iets lastiger. Mijn rolstoel paste maar net door de deur van de studio. De kooi kon ik niet zelf vasthouden, maar met hulp van Cems wederhelft is het uiteindelijk gelukt.
Mijn naam is Nynke Tuinhof-Koelma en ik woon samen met mijn man en twee katten. Ik werk drie dagen per week als managementondersteuner bij FRAIM, dat vroeger onderdeel was van de TU Delft. Dit is een heel inclusieve werkgever die echt meedenkt en voor je klaarstaat als er iets nodig is.
Ook heb ik een podcast gemaakt: Onverminderd Nynke. Daarin vertel ik hoe ik mijn leven met een spierziekte ervaar en welke obstakels ik soms tegenkom. Het liefst zoek ik familie en vrienden op om gezellig bij te kletsen. De zomer staat in het teken van festivals en dansen op live muziek. Ik leef met mijn spierziekte, maar laat mijn leven er niet door bepalen.

