You Are Art

Wat als de strijd met eten nooit alleen over eten gaat?

Achter één beeld kan een heel leven aan gevoelens, ervaringen en keuzes schuilgaan. 

Vakantie in mijn hoofd

Mijn strijd met eten ging nooit alleen over eten. Zo waren er dagen waarop ik mij geweldig, fit, aantrekkelijk en geliefd voelde. Maar er waren ook veel dagen waarop ik opstond met het gevoel dat ik ‘zwak’ was, omdat ik van het moment dat ik opstond tot het moment dat ik naar bed ging met eten bezig was.

Vanaf mijn zesde werd ik al gewezen op mijn lijf, op hoe groot ik was en hoe anders ik was. Helaas is pesten mij niet bespaard gebleven. Al vanaf mijn tiende levensjaar ben ik bezig mijn gewicht onder controle te krijgen. AEG, kcal-teller, New Figure, GLI, personal training (holistisch), diëtisten, koolhydraatarm eten, intermittent fasting, Lot Beukers en tientallen zelfgecreëerde diëten. Alle methoden zijn fantastisch! Toch hebben ze allemaal niet die extreme stem van honger kunnen stillen. Ik voelde dagelijks een strijd.

Ik weet het nog zo goed. Ik was 14 jaar en zag toen voor het eerst 102 kg op de weegschaal staan. Alles in mij sloeg op tilt. Alle kritische stemmen gingen aan.

‘Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?! Zie je wel wat een varken je bent. Wat ga je eraan doen?’

Ik liep naar beneden, at een pak stroopwafels leeg en ging naar buiten om te roken. Intens teleurgesteld in mezelf, mijn zwakte en mijn gewicht. Die zomer liep ik in een hele dikke trui en een lange zwarte legging. Dat was mijn manier om mijn lichaam te verstoppen.

Vaak probeerde ik uit te leggen hoe dat gevoel van extreme was, alsof ik mij moest verantwoorden waarom in nog dik was. Want een oordeel over afvallen is op elke hoek van de straat te vinden. Van ‘Honger ken je alleen in de oorlog’ en ‘Gewoon niet snoepen en gezond eten’ tot ‘Meer bewegen en kleinere hoeveelheden eten’. Of: ‘Afvallen, jij kunt dat echt wel!’

Dat werd allemaal liefdevol en regelmatig tegen mij gezegd en ik probeerde het uit te leggen wat die honger dan inhield. Nu kennen we de verhalen van mensen die afslankinjecties gebruiken en is het woord eet-rust niet meer onbekend.

Wie de strijd met eten kent, weet dat wij vol zitten met overtuigingen, zoals: als ik alles goed doe, zoals anderen het willen of zoals ik dénk dat ze het willen, ben ik geliefd, dan word ik wel geaccepteerd, gezien, begrepen, ben ik vrij en heb ik bestaansrecht.

Al op jonge leeftijd werk ik mij bewust van deze overtuigingen en ook mijn interne dialoog, ook wel mijn alterego’s van zelfkritiek, overwinning, overleving, zelfliefde en humor.

Noem het zelfreflectie of hoger bewustzijn. Zo vertelde mijn alterego mij na een dag van gepest te zijn bij het kopen van dat pak chocozoenen, een bus slagroom en een bonbonblok melkchocolade met praline, dat het écht niet nodig was om het op te eten. Helaas was mijn verdriet groter.

Ik kocht het eten en fietste naar een klein pleintje tussen twee flats van vier etages hoog. Daar stonden hoge bomen en stond een bankje met bosjes rondom het pleintje. Midden in de herfst scheen de zon tussen de takjes door op mijn gezicht.

‘Zie je wel, iedereen ziet je zielig eten! Wat zullen ze van je denken?!’

Ik stopte een chocozoen in mijn mond en voordat die op was, nam ik de volgende.

‘Jezus, doe normaal! Je bent sterker dan dit!’

En dan de volgende chocozoen:

‘Het mag wel, je bent zo verdrietig.’

‘Kijk wat een vetzak en varken je bent!’

En zo at ik, met het gevoel bekeken, bekritiseerd en ongeliefd te zijn, mijn hele voorraad op: negen chocozoenen, een bus slagroom en een halve bonbonblok.

Even was ik dolgelukkig, maar heel lang voelde ik mij verschrikkelijk. Dit wilde ik niet meer voelen en ik wist dat ik beter verdiende.

Ik begon mijn gevoel en gedachten op te schrijven in mijn dagboek en keek met compassie naar mijn alterego’s. Zo heb ik vraatzucht overwonnen, gezond leren eten en ben ik ooit 50 kg, 35 kg, 25 kg en 15 kg afgevallen. Alle dank aan mijn moeder die uren naar mij luisterde en de wijze raad van mijn vader, oma en oudtante.

Na jaren en tientallen pogingen is het mij niet (meer) gelukt om mijn gewicht kwijt te raken én het eraf te houden en woog ik op mijn 42ste 128 kilogram. Ik voelde mij gevangen in mijn eigen lichaam.

Via een vriendin, die een mini gastric bypass heeft ondergaan, kwam ik in aanraking met Weight Works. Ik kreeg direct een GO voor de operatie. Toch heb ik twee jaar de tijd genomen om mij fysiek en geestelijk voor te bereiden op deze operatie. Denk aan afweging afslank medicatie, retraites en een reis door het onderbewustzijn.

Tot aan de operatietafel voor mijn gastric bypass heb ik mijzelf afgevraagd: ‘Ben ik wel echt goed bezig geweest? Heb ik écht alles gegeven? Heb ik niet te snel toegegeven aan de honger?’

Nu voel ik mij dankbaar en ben zo gelukkig met mijn keuze. Ik heb rust. Ik weeg 40 kilogram lichter, kan mijn emoties nog meer doorvoelen, hebben mijn alter ego’s rust en heb ik het gevoel dat ik nu écht leef. Ik voel mij meer dan ooit écht mijzelf. Ik ben trots op mijzelf dat ik gekozen heb voor mijn maagverkleining. Het voelt het als VAKANTIE in mijn hoofd.

Liefs van mij,

Patricia

Herken jij jezelf in mijn verhaal?

Lees dan meer over mijn reis in mijn blogs op Facebook: Chocozoen en haar Alterego’s.

Misschien heb je overgewicht en overweeg je een maagverkleining. Of heb je inmiddels groen licht gekregen voor de operatie, maar voel je dat je er nog niet helemaal klaar voor bent? Weet je niet goed waar dat gevoel vandaan komt en zou je daar graag samen naar kijken?

Neem dan eens een kijkje op mijn website. Misschien kan ik iets voor je betekenen.

Traject bij maagverkleining – Praktijk KIJ